Wg Kurta Hickethiera biochemia oznacza „naukę o składzie minerałowym istot żywych, ich przemianach oraz uzupełnieniach metabolicznych koniecznych do życia. Krótko mówiąc-naukę o minerałach”.

 

Minerały są nieodzowne do życia-wspierają metabolizm, stymulują przewodzenie impulsów nerwowych, skurcze mięśni, są częścią składową substancji organicznych takich, jak enzymy, hemoglobina i ATP.

 

Dr Schuessler (1821-1898) początkowo leczył pacjentów homeopatią, jednak to metoda wymagająca ogromnych ilości (dziś około 1500) specyfików. Wyszedł z założenia , że musi istnieć prostszy sposób leczenia, połączył więc swą wiedzę homeopatyczną z doświadczeniem i ówcześnie aktualnymi badaniami.

 

Zainspirowany pracami niderlandzkiego profesora Jacoba Moleschotta, szczególnie napisanego w 1852r dzieła :"Kreislauf des Lebens" oraz czwartego wydania "Patologii komórkowej" Rudolfa Virchowa ,odkrył jako pierwszy konieczność właściwego dostarczania minerałów do organizmu. Wyszedł z założenia, że „nasycony” nimi organizm nie popadnie w chorobę.

 

Stosował przy tym wprowadzone przez Justusa von Liebling „prawo minimum”, który będąc naukowcem zajmującym się agrochemią stwierdził, że wzrastanie rośliny jest zawsze uzależnione od elementu, którego jest najmniej. To samo dzieje się z człowiekiem. Doustne stosowanie soli mineralnych przywracało zaburzoną w organizmie równowagę soli tkankowych, regulowało metabolizm komórek i odgrywało ważną rolę w procesie zdrowienia.

 

Sole dr Schuesslera są potencjonowane - tak spreparowane, by dotrzeć bezpośrednio do chorych komórek .Minerały rozdzielił na budulcowe i czynne (pomocnicze, energetyczne). Ich zadaniem jest m.in. pobudzenie ludzkiego organizmu do efektywnego wchłaniania brakujących soli z pokarmu i lepszego wykorzystania ich w tkankach. Są swego rodzaju "nośnikiem".

 

Zdecydowanie zaprzeczał, by jego metoda miała cokolwiek wspólnego z homeopatią. Rozcieranie nieorganicznych soli mineralnych miało na celu otrzymanie pojedynczych molekuł, które byłyby wchłaniane już w śluzówce jamy ustnej. Dr Schuessler podkreślał, że była to inna droga wchłaniania substancji, niż przez jelita. Im mniejsza dawka, tym -zdaniem dr Schuesslera- bardziej skuteczna. Założenie jest zgodne z teorią dążenia organizmu do homeostazy.


Biochemia dr Schuesslera opiera się na połączeniu minerałów (obecnych w ludzkich komórkach i tkankach) opartym na zasadzie opozycyjnie naładowanych jonów. Wyróżniamy konfiguracje sodowo-chlorowe, sodowo-fosforowe, sodowo-siarkowe. Dr Schuessler określał je jako "nieorganiczne elementy organicznej materii" w ludzkim ciele.

 

Wyodrębnił 12 podstawowych związków minerałowych nazywanych solami dr Schuesslera:

 

Nr.1 Calcium Fluoratum (fluorek wapnia)
Nr.2 Calcium Phosphoricum (fosforan wapnia)
Nr.3 Ferrum Phosphoricum (fosforan żelaza)
Nr.4 Kalium Chloratum (chlorek potasu)
Nr.5 Kalium Phosphoricum (fosforan potasu)
Nr.6 Kalium Sulfuricum (siarczan potasu)
Nr.7 Magnesium Phosphoricum (fosforan magnezu)
Nr.8 Natrium Chloratum (chlorek sodu)
Nr.9 Natrium Phosphoricum (fosforan sodu)
Nr.10 Natrium Sulfuricum (siarczan sodu)
Nr.11 Silicea (kwas krzemowy)
Nr.12 Calcium Sulfuricum (siarczan wapnia)

 

Oraz 13 soli dodatkowych:

 

Nr.13 Kalium Arsenicosum
Nr.14 Kalium Bromatum
Nr.15 Kalium Bromatum
Nr.16 Lithium Chloratum
Nr.17 Manganum Sulfuricum
Nr.18 Calcium Sulfuratum
Nr.19 Cuprum Arsenicosum
Nr.20 Kalium Aluminium Sulfuricum
Nr.21 Zincum Chloratum
Nr.22 Calzium Carbonicum
Nr.23 Natrium Bicarbonicum
Nr.24 Arsenum Jodatum
Nr.25 Aurum Chloratum Natronatum